دور ها آوایی است که مرا می خواند.

در دلم بود که بی دوست نمانم هرگز * چه توان کرد که سعی من و دل باطل بود

دل یکی بود به سودای تو از دستم رفت * دست خالی نتوان رفت پی یار دگر

لای خاطرات تلخم یاد تو همیشه شیرین * تا ابد فکر تو هستم نازنین رفیق دیرین

دلم خواهد بسوزم تا به عالم روشنی بخشم * تو ای مهر آفرین در برج هستی آفتابم کن

هنوز نیک و بد زندگی به دفتر عمر نخوانده ای * و پیش چشم تو راه و چاه یکی است

زمانه گر بزند آتشم به دفتر عمر * بگو بسوز که بر من به برگ کاهی نیست

پیوند عمر بسته به مویی است هوش دار * غم خوار خویش باش غم روزگار چیست؟

گفتی که پس از سیاهی رنگی نبود * پس موی سیاه من چرا گشت سپید؟

گفتم که تو ای عمر چرا زود برفتی؟ * گفتا که فلانی چه کنم عمر همین بود

در بزم جهان جز دل حسرت کش ما نیست * آن شمع که می سوزد و پروانه ندارد

هرگز همای بخت ندیدم به چشم خویش * این داستان بخت ز مردم شنیده ام

یک به یک با مژه هایت دل من مشغول است * میله های قفسم را نشمارم چه کنم؟

الهی! آن گاه که توانستم٬ ندانستم * و آن گاه که دانستم٬ نتوانستم

گفتم که نه وقت سفرت بود چنین زود * گفتا که مگر مصلحت وقت چنین بود

خنده بر لب بینی و از گریه دل غافلی * خانه ما از درون ابرست و بیرون آفتاب

آه پرواز چه رویای بلندی است ولی * هر چه دارم من از این بی پر و بالی دارم

کسی از دفتر من درس اقبالی نمی گیرد * مصیبت نامه ام از من کسی فالی نمی گیرد

ابر هم در بارشش قصد فداکاری نداشت * عقده ی دل داشت روی خاک خالی کرد و رفت

شمع اگر سوخت و به پروانه وفادار نماند * من بر آنم که بسوزم به کنارت ای دوست

مرگ آن نیست که در قبر سیاه دفن شوم * مرگ آن است که از خاطر تو با همه خاطره ها محو شوم

شمع می سوزد و پروانه به دورش نگران * ما که می سوزیم و پروانه نداریم چه کنیم؟

گر که می خواهی بجویی دلم امروز بجو * ور نه بسیار بجویی و نیابی بازم

یاد آن روز که در صفحه ی شطرنج دلت * شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم

با دوست عشق زیباست٬ با یار بی قراری * از دوست درد ماند و از یار مهربانی

سهم ما بودن و جاری شدن است * سهم ما ماندن و افسردن نیست

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند * طلب عشق ز هر بی سر و پایی نکنیم

آثار ما به صفحه گیتی نشان ماست * از بعد ما نگاه به آثار ما کنید

گفته بودم چو بیایی٬ غم دل با تو بگویم * چه بگویم که غم از دل برود چون تو بیایی

خنده تلخ من از گریه غم انگیزتر است * کارم از گریه گذشته است به آن می خندم

گفتمش نقاش را نقشی بکش از زندگی * با قلم نقش حبابی بر لب دریا کشید

نه پای رفتنم اکنون٬ نه بال پرواز است * از این چه سود که بر من در قفس باز است

تلاش بوسه نداریم چون هوسناکان * نگاه ما به نگاهی ز دور خرسند است

بر روی ما دری ز قفس می توان گشود * ما هم ز آشیان به امیدی پریده ایم

موی سپید را فلکم رایگان نداد * این رشته را به نقد جوانی خریده ام

اثری نیک بباید به جهان ور نه چه سود * به جهان آمدن و رفتن و از یاد شدن

بگذشت یار از من و از پی نرفتمش * آری نمی توان ز پی عمر رفته٬ رفت

این قدر کز تو دلی چند بود شاد بس است * زندگانی به مراد همه کس نتوان کرد

بسی ممنونم از دشمن که پیش دوست هر ساعت * بدم می گوید و می آردم هر لحظه در یادش

از بس که در زمانه یکی اهل درد نیست * اظهار درد خویش به دیوار می کنم

بی عمر زنده ام من و این بس عجب مدار * روز فراق را که نهد در شمار عمر

ای خوش آن ساقی که ما را جام بیهوشی دهد * تا ز غم ها یک نفس ما را فراموشی دهد

هیچ کس ما را نمی آرد به خاطر ای عجب! * یاد عالم میکنیم اما فراموشیم ما

 اگر از عشق بی زاری بگو بی پرده تا من هم * به خاکستر سپارم آتش عشق نهانی را

کشم جفای تو تا عمر باشدم هر چند * وفا نمی کند این عمر ها وفای تو را

آب طلب نکرده همیشه مراد نیست * گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند

آتش دوست اگر در دل ما خانه نداشت * عمر بی حاصل ما این همه افسانه نداشت

آن دیده شوخ می دهد دل به کمند * خواهی ندهی دل به کسی دیده ببند

آتش بزن مرا که غمت باورم شود * می خواهم از نگاه تو چیزی سرم شود

تنی آلوده درد و دلی لبریز غم دارم * ز اسباب پریشانی تو را ای عشق کم دارم

تنها اگر به خلوت رویا نشسته ام * شادم که با خیال تو تنها نشسته ام

عمر ما کوتاه دستان در غم دنیا گذشت * خوب یا بد بود دور زندگی از ما گذشت

عقل می گفت که دل منزل و ماوای من است * عشق خندید که یا جای تو یا جای من است

نه نام کس به زبانم٬ نه در دلم هوسی * ز زندگیم همین بس که می کشم نفسی

هر چند که یک روز خوش از عمر ندیدم * هر روز دگر حسرت دیروز کشیدم

جانا دلم ز درد فراق تو کم نسوخت * آخر چه شد که هیچ دلت بر دلم نسوخت

شیشه نزدیک تر از سنگ ندارد خویشی * هر شکستی که به هر کس که رسد از خویش است

بیرون نمیکنم سری از رخنه قفس * باشد یکی همیشه خزان و بهار ما

به بهارم نرسیدی به خزانم بنگر * که به مویم اثر از برف زمستان من است

 پژواک خودم بودم و خود را نشنیدم * ای هر چه صدا٬ هر چه صدا٬ هر چه صدا تو

نهال بودم و در حسرت بهار ولی * درخت می شوم و شوق برگ و بارم نیست

به همان قدر که چشم تو پر از زیبایی است * بی تو دنیای من ای دوست پر از تنهایی است

پسندت گر نباشد دل قدم بگذار در جانم * از آن ویرانه تر دارم در آن سو خانه ای دیگر

عمر رفت و از تو مارا صد پریشانی هنوز * وه چه عمرست این که حال ما نمیدانی هنوز

اگر دریای دل آبی است٬ تویی فانوس شب هایش * اگر حرفی زدم از گل تویی معنا و مفهومش

زنده را تا زنده است٬ باید به فریادش رسید * ور نه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود؟

به حسن زود گذر بیش از این مناز ای دوست * که دور گل به سر آید٬ بهار می گذرد

من با تو نگویم که تو پروانه من باش * چون شمع بیا روشنی خانه من باش

خدا مرا به فراق تو مبتلا نکند * نصیب دشمن ما را نصیب ما نکند

گوش کن با لب خاموش سخن می گویم * پاسخم گو به نگاهی که زبان من و توست

عمر کوتاه مرا مهلت بسیار گذشت * فرصت از دست شد و کار من از کار گذشت

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد * کس جای در این خانه ویرانه ندارد

از غم عشق حکایت به صبا نتوان کرد * گله از دوست به هر بی سر و پا نتوان کرد

از راه وفا گاه ز ما یاد توان کرد * گاهی به نگاهی دل ما شاد توان کرد

تا چند عمر در هوس و آرزو رود * ای کاش این نفس که بر آید٬ فرو رود

هر که در سینه دلی داشت به دلداری داد * دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

دوستت دارم و دانم که تویی دشمن جانم * ز چه با دشمن جانم شده ام دوست ندانم

اگر یادتان بود و باران گرفت * دعایی به حال بیابان کنید

به هوش بودم از اول که دل به کس نسپارم * شمایل تو بدیدم٬ نه عقل ماند و نه هوش

محبت را به دل دادن صفای سینه می خواهد * به یاد یک دگر بودن دلی بی کینه می خواهد

عاشقی قطره ی اشکی است که در معبد عشق * هر کجایش بچکد مهر و وفا می روید

زاهد از کوچه رندان به سلامت بگذر * تا خرابت نکند تهمت بد نامی چند

زندگی میگن برای زنده هاست اما خدایا! * بس که ما دنبال زندگی دویدیم بریدیم که

زندگی قصه ی تلخی است که از آغازش * بس که آزرده شدم چشم به پایان دارم

آمدی رفت ز دل صبر و قرارم بنشین * بنشین تا به خود آید دل زارم بنشین

جز درد و رنج نیست در این رهگذار عمر * خرم کسی که زود به منزل رسید و رفت

بی داد عشق داد به یغما جوانی ام * آری به باد رفت گل زندگانی ام

با یاد غم دوست ز هر غصه رها من * گر رنج من این است بدین رنج رضا من

امشب از پیش من شیفته دل دور مرو * نور چشم منی ای چشم مرا نور مرو

امشب به قصه دل من گوش می کنی * فردا مرا چو قصه فراموش می کنی

جز تو ام نیست نظر جانب دیگر چه شود * گر کنی سوی من از مهر نگاهی گاهی

چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی * سنگی و نا شنیده فراموش می کنی

بار دیگر عشق را چون جان به بر خواهم گرفت * آرزو های جوانی را ز سر خواهم گرفت

در دل هوسی هست دریغا نفسی نیست * ما را نفسی نیست که در دل هوسی نیست

به سرو گفت کسی میوه ای نمی آری * جواب داد که آزادگان تهی دستند

کاش ما را با عزیزان آشنایی ها نبود * یا اگر بود این همه درد جدایی ها نبود

در جهان عشق بی دردی نشان مردن است * زین سبب از سوختن یک دم نیاسایم چو شمع

زندگی تلخ تر از مرگ بود گر تو نباشی * بعد از این مرده حسابم کن و بگذار بمیرم

در طواف شمع می گفت این سخن پروانه ای * سوختم زین آشنایان ای خوشا بیگانه ای

خواهم ز خدایم که به دلخواه بمیرم * یعنی که تو را بینم و آن گاه بمیرم

دل ز قید غمت ای دوست رها نتوان کرد * هست دردی غم عشقت که دوا نتوان کرد

بی سبب نیست که می سوزد و می گرید زار * آتشی از غم پروانه به جان دارد شمع

بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید * بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت

خاک شود هر که بر این خاک زیست * خاک چه داند که در این خاک کیست ؟

صفایی بود دیشب با خیالت خلوت من را * ولی من باز پنهانی تو را هم آرزو کردم

عمر من غارت شد و غارتگر من دور شد * من صبوری کردم و غارتگرم مغرور شد

دود اگر بالا نشیند کسر شان شعله نیست * جای چشم ابرو نگیرد گر چه او بالاتر است

هر چه می گویم سخن از یاد توست * در سکوت من فقط فریاد توست

چون خیالت همه شب مونس و دمساز من است * شرم دارم که شکایت کنم از تنهایی

مرا با شمع نسبت نیست در سوز * که او شب سوزد و من در شب و روز

من وصل یارم آرزو ، او را به سوی غیر رو * نه من گنه دارم نه او ، کار دل است این کارها

دیدی که خون نا حق پروانه شمع را * چندان امان نداد که شب را به سر برد

این شیوه ام زشمع خوش آمد که هیچ گاه * پروانه را نسوخت مگر در حضور خویش

چون شمع عمر ما همه در تاب و تب گذشت * دستی به زیر سر ننهادیم و شب گذشت

خود را شکفته دار به هر حالتی که هست * خونی که می خوری به دل روزگار کن

چه کوتاه است شب های وصال دلبران یا رب * خدا از عمر ما بر عمر این شب ها بیفزاید

من آن گلبرگ مغرورم که میمیرم ز بی آبی * ولی با خفت و خواری پی شبنم نمی گردم

ز درد عشق تو با کس حکایتی که نکردم * چرا وفای تو کم شد ، شکایتی که نکردم

ای تماشایی ترین مخلوق خاکی بر زمین * آسمانی می شوم وقتی نگاهت می کنم

اگر چه قیامت عظیم و پر خطر است * اما فراق رفیقان قیامتی دگر است

 گریه هایم بی صداست،عشق من بی انتهاست*ردپای اشکهایم را بگیر،تا بدانی خانه عاشق کجاست

من اناری را میکنم دانه و به دل میگویم * خوب بود این مردم دانه های دلشان پیدا بود

چشمم نخورد آب از این عم پر شکست * این خانه را تمامی پی روی آب بود

جانا به لحظه ای چند مهری نشسته بر دل * بیرون نمی توان کرد حتی به روزگاران 

نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل * چو تخته پاره بر موج، رها رها رها من

دریغا که بر خوان الوان عمر * دمی خورده بودیم و گفتند بس

تا داشتم دلی به کنارم نیامدی * آن گاه آمدی که به کارم نیامدی 

چه بودی گر نشان دل بگیرم از تو و گویم * دل من در پناه کیست؟ گویی در پناه من

حیف فرهاد که با این همه شیرین کاری * شد به خواب عدم از تلخی افسانه خویش

حکایت ها که با وی از دل بی تاب می کردم * اگر با سنگ می گفتم، دلش را آب می کردم

خواهی بلند ساز مرا، خواه پست کن * کار من از بلندی و پستی گذشته است

خوش گلشنی است، حیف که گلچین روزگار * فرصت نمی دهد، که تماشا کند کسی

خوش می روی اما درنگی کن به رفتن * ما را به دست گریه ها مسپار، بنشین

دل خون شد از امید و نشد یار یار من * ای وای بر من و دل امید وار من

در قیامت که سر از خاک به در خواهم کرد * باز هم در طلبت خاک به سر خواهم کرد

آنان که ز ما دور ولی در دل و جانند * بسیار گرامی تر از آنند که دانند

من از برای تو نمی خواهم خودم را * ای از همه من های من بهتر، من تو

قوم و خویش من همه از قبیله ی غمند * عشق خوهر من است، درد هم برادرم

سال ها دویده ام از پی خودم ولی * تا به خود رسیده ام، دیده ام که دیگرم

با خودم چه کرده ام؟ من چگونه گم شدم؟ * باز می رسم به خود، از خودم که بگذرم؟

با آن که جز سکوت جوابم نمی دهی * در هر سوال از همه پرسیده ام تو را

اگر چه پرسش بی پاسخی است، می پرسم * چرا همیشه چنان و چرا همیشه چنین؟

صد بار پشیمانی و صد مرتبه توبه * هر بار پشیمان ز پشیمانی خویشم

دور از همه مردم شده ام در خودم امشب * پیدا شده ام، گم شده ام در خودم امشب

در دیاری که در آن نیست کسی یار کسی * یا رب ای کاش نیفتد به کسی کار کسی 

دانی که نو بهار جوانی چسان گذشت * زود آن چنان گذشت که تیر از کمان گذشت

کس آب نمی زند به دل سوخته من * در حادثه ها یاور من چشم ترم بود

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستم؟ * روزی سراغ وقت من آیی که نیستم

بر گریه ام مخند، به سوزم نگاه کن * شمعم که اشک ریزم و آتش به پا کنم

دل نیست کبوتر که چو برخاست، نشیند * از گوشه بامی که پریدیم، پریدیم

ای که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد * جور باشد که باشی و مرا غم ببرد

خویش را گم کرده ام در سنگلاخ زندگی * هر چه می گردم، نمی دانم کجا افتاده ام

در شب هجران چراغم غیر شمع ماه نیست * آن هم از بخت سیاهم گاه هست و گاه نیست

ابر و باران و من و یار ستاده به وداع * من جدا گریه کنان، ابر جدا، یار جدا

الهی باشی و بسیار باشی * به شرط آن که با ما یار باشی

با ما بگو رضای تو گر در شکست ماست * پروانه ایم و سوختن ما به دست ماست

جز عهد دل آزاری عشاق که بستی * یک عهد نبستی که همان دم نشکستی

دانم چو دیده دید دل از کف رود ولی * نتوان نگاه داشت ز خوبان نگاه را

دم به دم چشم سیاهت به نگه می کشدم * تا نگه می کنی آن چشم سیه می کشدم

رسید پیری و افسانه شباب گذشت * چنان گذشت که گویی مگر به خواب گذشت

غرق خون بود و نمی مرد ز حسرت فرهاد * خواندم افسانه شیرین و به خوابش کردم

از ما مپرس کز چه دل از دست داده ایم * از آن که برده است دل از دست ما بپرس

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست * من که یک امروز مهمان تو ام فردا چرا ؟

چون عمر می رود همه در عاشقی بکوش * این یک در روزه بیهده مگذار بگذرد

هرگز مژه بر هم ننهد عاشق صادق * آن را که به دل عشق بود خواب نباشد

ز آدمی به جهان نام نیک ماند و بس * به مهر کوش که گیتی به کس وفا نکند

عشق آمد به دل و شور قیامت بر خاست * زندگی طی شد و این معرکه بر پاست هنوز

گفت : آسان گیر بر خود کار ها کز روی طبع * سخت می گیرد جهان بر مردمان سخت کوش

گریه می گیردم از بیهده خندیدن گل * که همین خنده شود خود سبب چیدن گل

ای که چون عمر گذشتی به شتاب از بر من * رفته ای و نرود یاد تو از خاطر من

غیر از تو هیچ کس نبود آشنای من * تنها تو آشنای منی ای خدای من

مرا چون قطره اشکی ز چشم انداختی رفتی * تو هم ای نازنین قدر مرا نشناختی رفتی

مژه بر هم نزن ای دوست که بادم ببرد * چون سبک تر شده ام از پر کاهی ز غمت

چه شد ای پنجره شوق چرا بسته شدی ؟ * شاید از هم نفسی با دل ما خسته شدی

در این دنیا که حتی ابر نمی گرید به حال ما * همه از من گریزانند تو هم بگذر از این تنها

زیر بارند درختان که تعلق دارند * ای خوشا سرو که از بار غم آزاد آمد